Wie ben ik?

image

 

Ik ben Jan Fransen, niet Jansen. Mijn mama perste mij de wereld in op 1 mei 1974, de dag dat de Wilde boerendochtere van Yvan Heylen de hitparade bestormde et de eerste volkswagen van de band rolde.

 

Ik werk voor de Vlaamse Vereniging voor Ontwikkelingssamenwerking en Bijstand (VVOB) die de kwaliteit van het onderwijs in ontwikkelingslanden verbetert. Technisch en beroepsonderwijs is mijn passie en specialiteit, en dit vooral in Democratische Republiek Congo, Rwanda, Suriname en Ecuador. Daarmee dwaalde ik wat af van mijn oorspronkelijke roeping, historicus. Ik ben doctor in geschiedenis, en die passie is gebleven. In mijn vrije tijd schrijf ik aan deze blog, ik ga dansen en wandelen, een glas wijn drinken met vrienden, een boekje lezen over geschiedenis in een gezellige zaak waar kwaliteitsespresso de neus prikkelt en een chocolaatje de smaakpapillen aan het werk zet. Ik apprecieer optimisme, vrolijkheid, relativeringsvermogen en humor. Van negativisme, gelatenheid, dweperij en cynisme word ik moe.

 

Wat vindt de lezer op deze blog?

 

Ik schrijf graag reisverhalen, doorleefde, informatieve en goed onderbouwde reisverhalen. Verhalen die niet in de eerste plaats leiden tot Facebook duimpjes of retweets in tien woorden, maar uitdagen tot reflectie. Aan u, de lezer, om te beslissen of ik daar in slaag. Ik schrijf rond volgende thema’s:

 

(1) Scholen in de wereld: reisverhalen over en binnen de school, over en van kinderen, leraars, ouders. Over dagdagelijkse problemen en uitdagingen, over serieuze missers en hoopvolle succesverhalen. Ze zijn gebaseerd op mijn ervaringen als professional in ontwikkelingslanden. Focus ligt op technisch en beroepsonderwijs, een (al te vaak) vergeten categorie, met weinig aanzien en middelen, en een bovengemiddeld moeilijk en divers publiek. Het zijn de verhalen van deze scholen en hun kwetsbare kinderen en jongeren die ik wil vertellen, moeilijke verhalen, maar ook verhalen van hoop. Zo wil ik mijn uiterst bescheiden bijdrage leveren aan een beter imago van het technisch en beroepsonderwijs in de wereld.

 

(2) Plaatsen die het verleden uitademen: over mijn reizen naar archeologische vindplaatsen, schone, lelijke, romantische en minder romantische plekken met één gemeenschappelijk kenmerk: ze ademen een bijzonder verleden uit. Ik vind het bijzonder om rond te struinen tussen de overblijfselen van verdwenen volkeren, rijken en beschavingen, hun erfenis, me in te beelden hoe het leven moet zijn geweest en me af te vragen waarom ze zijn verdwenen. Want ja, we kunnen veel leren van al die monumenten, niet in het minst de vergankelijkheid van macht en het belang om duurzaam en vooruitdenkend te zijn in onze wereld vandaag.

 

(3) Bestemming onbekend en onbemind: Bestemmingen die minder of niet gehypet zijn, die om diverse redenen minder populair zijn bij touroperators en reisbureaus, maar des te meer de moeite waard, met een onmiskenbaar potentieel. Die plaats ik graag “in the picture”, in de (misschien ijdele) hoop om ook eens een paar reizigers en toeristen te kunnen verleiden hun grenzen te verleggen en één van die bestemmingen aan te doen. De mensen in die verweggistans – die vaak zo arm zijn dat het toerisme nog geen prioriteit is – kunnen dat meestal goed gebruiken;

 

(4) Democratische Republiek Congo: Congo hoort onder de categorie “Bestemming onbekend en onbemind”, maar krijgt toch een plaatsje op zich. Het is het land waarnaar ik intussen het meeste gereisd heb (10 maal), het land van mijn vrouw en stiefdochtertje, het land waarmee mijn kinderen een onlosmakelijke band (zullen) hebben. Geen land dat bij mij meer tegenstrijdige gevoelens oproept dan “DRC”. Het schonk mij een leuke en mooie familie, het is onbevattelijk schoon, heeft toeristisch potentieel zat, is de thuis van het tweede grootste regenwoud ter wereld, van een oneindige fauna en flora, van een kleurrijke en vaak vrolijke en veerkrachtige bevolking, een land met buitensporige bodemrijkdommen. Maar het is ook straatarm, corrupt tot op het bot, met een parasitair overheidsapparaat, op sommige plaatsen (het Oosten) erg gewelddadig, hard en moeilijk te bereizen, maar nogmaals: onbevattelijk mooi en boeiend.

 

(5) Unieke landschappen van planeet Aarde: Ik heb een zwak voor natuurlijke onderkomens die een grote biodiversiteit aan planten en dieren herbergen, of gebieden van uitzonderlijke natuurlijke schoonheid. Ik neem de lezer daar graag mee naar toe en, waar mogelijk, breng ik ook initiatieven voor het behoud van biodiversiteit voor het voetlicht.