De setting is perfect: in open lucht, met mooi gedecoreerde tafels in roze en wit. Palmbomen geven een exotisch gevoel. Vanop de dansvloer kijken we uit op de heuvels van Kin. Een toplocatie. Naar links ligt het huisje met onze “bruidskamer”, inbegrepen in de prijs van de locatie. De bruidskamer, tja, die bleek zonder stromend water te zitten. Bovendien sloot de conciërge ons daar (gewild of ongewild?) op, zonder sleutel, samen met een legertje kakkerlakken.

 

De locatie is perfect!

De locatie is perfect!

 

Maar terug naar het begin. Een avondfeest is bijzonder in Congo, in verschillende opzichten verschillend van wat ik in België gewoon ben. Ten eerste nodigt iedereen zichzelf uit op de trouw. Familieleden van het zevende knoopsgat die Mira “oncle, oncle, oncle” (nonkel van nonkel van nonkel) noemt, of de mensen uit de buurt, ook al kennen die de bruid of bruidegom van haar noch pluimen. Gezien een genodigdenlijst nog steeds tot oneindige discussies leiden, is de oplossing in afschrikking en repressie te vinden. Je plukt een stel politieagenten van de straat met een pistool uit de tijd van Stanley aan de nek en stopt ze 15 dollar toe. Peanuts voor ons, maar zij steken toch maar mooi een kwart van hun maandloon op één avond in hun zakken. Daarvoor willen ze zich wel even een avond heruitvinden als privébewakers.

 

Ten tweede is het huwelijksprotocol tamelijk soepel. We komen vier uur te laat op het feest aan. Even daarvoor viel het licht nog uit in de buurt, waardoor Mira en zus Vicky hun fijne en precieze schminkwerk met behulp van het licht van hun GSM moesten doen. Om 23:00 ’s avonds stappen we de auto uit. We schrijden als een prinsenpaar voort, gevolgd door een wanordelijke stoet joelende vrouwen. Dansen moeten we, direct. De verkoopster van mijn geiten (zie: mariage coutumier), met een indrukwekkend hoofddeksel, trekt ons in elkaars armen. We draaien wat toertjes, het enthousiasme van de vrouwen stijgt naar zenit. We zijn nog niet gaan zitten of Mira’s broer schudt al een aantal rare, maar originele moves uit zijn benen. Een orkestje tovert melodietjes uit de Kasai de avond in. Mira en haar familie zijn van oorsprong van de provincie Kasai. Danseresjes in strooien rokjes drijven de temperatuur op, voor zover dat in Congo nodig is. Want aan de tafels geven sommige mensen al flink van katoen. Al gauw staat er een menigte op de dansvloer. Mira, ik en mijn ma worden de dansvloer opgesleurd. Een rare snuiter met een luipaardenvel en horens op zijn hoofd, de ceremoniemeester naar Kasaiaanse traditie, danst voor mij en Mira. De zanger bromt intussen: “Jan-Mira, Jan-Mira, Jan-Mira”. Volgens de traditie moeten we de man wat Congolese franken op zijn voorhoofd plakken. En vergeet intussen de speeches maar, geen blabla maar boemboem. Het is een hels karwei om de wildste exemplaren weer van de dansvloer te halen voor onze openingsdans. We kiezen voor de bachataversie van Stand By Me, een nogal rustig liedje vergeleken met de uitbundige Ndombolo. Applaus volgt en de DJ steekt weer van wal. Enkel het buffet en een reuzentaart krijgen de Congolezen tijdelijk van de dansvloer.

 

De blijde intrede

De blijde intrede

Danseressen in strooien rokjes dansen op de deuntjes van de Kasai

Danseressen in strooien rokjes dansen op de deuntjes van de Kasai

Gekostumeerde heren schudden dansjes uit de benen

Gekostumeerde heren schudden dansjes uit de benen

Openingsdans: Stand by Me, bachataversie van Prince Royce

Openingsdans: Stand by Me, bachataversie van Prince Royce

Oeps. Geen licht plots, dus schminken met behulp van het licht van de GSM

Oeps. Geen licht plots, dus schminken met behulp van het licht van de GSM

Buffet

Buffet

IMG_0416
De ceremoniemeester volgens Kasaiaanse traditie

De ceremoniemeester volgens Kasaiaanse traditie

 

Ten derde is ook de overhandiging van de trouwcadeaus een aparte belevenis, vergeleken met die van onze contreien. Genodigden komen naar voren, kussen de bruid en geven mij drie kopstoten, een geplogenheid onder Congolese mannen. Dan geven ze hun cadeaus, wat vaak een spectaculair schouwspel is. Bij een eerder huwelijk van Mira’s neef sleurden mensen hele inboedels mee richting het bruidspaar: een televisie, een volledige slaapkamer (met kussens en matrassen op hun hoofd), staande lampen, muurdecoratie en zelfs de lege dozen van al die spullen… Gezien onze toekomst ligt in het Belgenlandje, vroegen we om decoratie en meubilair zo te laten. Een bed of meubilair is nu eenmaal moeilijk om op het vliegtuig te zetten. De kwaliteit van de cadeaus is erg verschillend: een mooi gepersonaliseerd schilderij van mij en mijn nieuwe familie in Kinshasa, maar evengoed een zichtbaar gebruikte koffiekop uit de eigen keukenkast of een enveloppe met ocharme 5 dollar. Ook al iets wat “not done” is bij ons. De laatste kussen zijn nog niet uitgedeeld en de cadeaus niet van het podium, of de eerste billen draaien alweer rond. Ook mijn mooie stiefdochtertje van vier geeft volle gas in haar mooie witte kleedje, heupwiegend en in het ritme alsof ze al sweet sixteen is. We zijn alweer een ervaring rijker in dit leven.