Ik zit in de stoel en kijk in de spiegel van JoJo Coiffure in de wijk Bandal. De coiffeuse vlecht valse haren in het korte echte haar van Mira. Dit zijn zogenaamde extensies, en geen pruiken. JoJo Coiffure is gespecialiseerd in extensies. Braziliaanse extensies zijn de crème de la crème. Volgens de uitleg in het salon zijn extensies goedkoper dan het eigen haar laten verzorgen en knippen. Gezien echte kapsalons dun bezaaid zijn in Congo’s metropool pieken hun prijzen.

 

Let op, aan kleine informele kappersstalletjes geen gebrek in Kin. Daar kan je de kruin kaal laten scheren tegen een prikje. Improvisatie is het ordewoord: even een spiegeltje ophangen aan een tak van een boom of een golfplaat van een krakkemikkig huisje, een gammele plastiekstoel neerpoten, of een emmer om op te zitten. En dan nog een scheermes op de kop tikken en je bent klaar om de arbeidsmarkt te betreden. De Kinois(es) spreken dan van “se débrouiller”, uw plan trekken, en iedereen vindt wel iets uit om aan wat centen te geraken in een stad zonder formeel werk. Hier in JoJo Coiffure zie je hoe dat in zijn werk gaat. JoJo coiffure werkt samen met een andere vrouw, die een houten stalletje posteert voor de ingang van JoJo Coiffure. Die mevrouw verkoopt extensies. Ze hangen bij bosjes aan een stok, in de vorm van paardenvlechten, van bruin over zwart tot acajou. De klant koopt, mevrouw verdient, JoJo vlecht ze in, JoJo verdient: een “win-win situatie” aldus.

Het stalletje met extensies voor JoJo Coiffure

Het stalletje met extensies voor JoJo Coiffure

Een gerimpeld mevrouwtje schuifelt binnen met mango’s. Ze schudt er een snuifje “piment” op. Drie mango’s voor een paar tientallen eurocenten. Naast JoJo Coiffure hangt een verkoper onderuit achter zijn stalletje met sigaretten per stuk en kauwgomballen. We betalen een halve euro voor twintig kauwgomballen. Extensies invlechten is een werk voor mensen met engelengeduld: oude vlechten afsnijden met een scheermesje, daarna een papje laten trekken op het hoofd, dan nog een wasbeurt en pas dan de extensies invlechten. Daar is men toch al gauw verschillende uren zoet mee. Ik heb verlof en zie het op mijn dooie gemakje gebeuren.

 

Intussen valt er nog een bezoeker met de deur in huis. Een jongen met een houten gereedschapskistje prijst valse nagels aan, en biedt zijn diensten aan om de nagels van “madame” te verzorgen. Een mannelijke schoonheidsspecialist aldus, wel, wel. Na een halfuur bikkelen over de prijs neemt hij Mira’s nagels onder handen. Kleine win-win situaties in dit kleine maar gezellige hokje in de levendige wijk van Bandal. Extensieverkoopster, extensievlechtser, mangoverkoopster, schoonheidsspecialist, kauwgomballenverkoper. JoJo Coiffure is bovendien ook een schoenenwinkel en een klein cafeetje. Schoenen liggen opgestapeld onder de spiegel, zodat de klant – tijdens het vlechten – alvast zijn of haar goesting uitzoekt en de onderhandelingen over de prijs kan opstarten. Twee plastiektafeltjes staan voor de deur, met een parasol tegen de roosterende zon. Terwijl ik wacht drink ik colaatjes en aanschouw het gezellige geharrewar van de cité. De jongens van voetbalclub AC Bandal zitten voor het clubhuis naast JoJo Coiffure, vanuit de protestantse kerk recht tegenover weerklinken psalmgezangen, heupen wiegen, links van JoJo Coiffure is er een eigenaardige ruimte met oude computers en typemachines en worsten aan 1 Euro per stuk.

Spelen met mama's nieuwe extensies.

Spelen met mama’s nieuwe extensies.

Haren laten doen en kijken naar een etalage met glitterschoenen

Haren laten doen en kijken naar een etalage met glitterschoenen

Vrouwtje verkoopt haar mango's

Vrouwtje verkoopt haar mango’s

Allemaal zeer gezellig. Het is een aspect van Kinshasa waar ik erg van houd. Maar het is ook stofferig en de open riool ligt voor de deur. Kin zal voor mij altijd een stad zijn van contrasten. De eerste keer dat ik in JoJo Coiffure kwam was er al twee dagen geen elektriciteit. Deze maal wel, maar ze valt toch weer uit wanneer de duisternis is ingevallen en de laatste extensies moeten ingevlochten worden. Er is even paniek bij Mira, kaarsen bieden soelaas. Niks aan te doen, een dagelijkse realiteit in Congo’s hoofdstad. “Mais on se débrouille”.

 

Kan daar iemand aansprakelijk voor gesteld worden, vraag ik? Politici? De hoofden van Mira, JoJo, de mangoverkoopster en de schoonheidsspecialist schudden unaniem nee. Politici zeggen dat het “vroeger” allemaal nog veel slechter was, toen was er geen elektriciteit, dus de mensen moeten nu niet gaan zaniken. Ik leg uit wat een drama er in België gemaakt wordt rond het feit dat er elektriciteitspannes zouden kunnen plaatsvinden. Wekenlang stonden de kranten daar bol van. Wekenlang hebben mensen zich zorgen gemaakt. Hier in Kin is het dagdagelijkse realiteit, en de mensen leggen zich daarbij neer. Het is het lot, en geen nood, de elektriciteit komt wel weer terug. Intussen lachen we, zitten we, slapen we, dansen we, drinken we. De tijd gaat traag voorbij, maar niemand gaat er dood aan.

Geen electriteit vandaag. Dat komt wel weer terug.

Geen electriteit vandaag. Dat komt wel weer terug.

 

Meer over de Democratische Republiek Congo en Kinshasa? Lees ook mijn recente Congo artikels:

 

4 tips voor een toffe citytrip in… Kinshasa

 

Bijzondere plekken in Bas Congo

 

Een zondagavond met Papa Wemba